De zomer ging nog wel, eind mei mochten de terrassen weer open. Jos ontdekte een nieuwe horecaplek op de kade van een voormalig industrieterrein bij de Cartesiusweg. Onder een tent stond een podium opgesteld waar bandjes optraden, zodat er enigszins een festivalgevoel ontstond. lees meer ►
“Godverdomme het hele festivalseizoen wordt afgelast”, belde Jos me halverwege april ziedend op. Jos woonde in hetzelfde appartementencomplex in Kanaleneiland, op een lagere verdieping, we kenden elkaar uit de lift. Twee jaar jonger was hij, en net als ik in sociaal opzicht zoekende. lees meer ►
Dagen werd er al over gesproken en door velen ook naar uitgekeken: sneeuw in de stad. Het is alweer even geleden (onder meer in 2010) dat Utrecht onder een dikke laag sneeuw kwam te liggen. Zaterdagavond laat bereikte de sneeuw met veel wind Utrecht en legde er meteen een aardig laagje op. De gemeente zette direct de tegenaanval in met sneeuwruimers die hun weg vonden door een doodstille binnenstad waar alleen nog bussen reden en een enkele wandelaar snel op weg was naar huis. lees meer ►
Er zijn wedstrijden die je nooit meer vergeet. Maar dat geldt ook voor duels die niet gespeeld zijn. Wij op Vak P hebben dat drie jaar terug meegemaakt toen FC Utrecht op eigen (besneeuwd en bevroren) veld tegen Feyenoord moest aantreden. Overal in Nederland werd code oranje (en soms rood) aangegeven maar de gemeente Utrecht, KNVB en de FC vonden het niet nodig om de partij voortijdig af te blazen. . lees meer ►
De startbaan leek dus vrij en oneindig lang in maart 2018. Geld op de bank, geen omkijken meer naar ouders die mijn leven gefrustreerd hadden, zeeën van tijd om in sociaal opzicht een normale man te worden. Bovendien kreeg ik de ADHD steeds beter onder controle. lees meer ►
Genereren is waar alles in dit universum om draait, daar kwam ik achter tijdens de zevenhonderddertig dagen die samen de twee jaar na mijn moeders dood vormden. “Ook de allersterkste bloedverdunners werken niet, ze zal overlijden”, berichtte de ic-arts op een vrijdagmorgen in maart 2018. lees meer ►
Het schrikbeeld van op je dertigste maagd zijn, zoals mijn collega Jeroen, maakte dat ik er wat vaart achter zette in het voorjaar van 2010. Iets teveel vaart misschien, maar je had nog geen bewegingen als #metoo. lees meer ►
Eind november 2020 kwam ik de cabaretier die ik ooit voor de stadskrant interviewde tegen op de Neude. Hij beklaagde zich over een gebrek aan inkomsten doordat hij niet meer mocht optreden, terwijl luchtvaartmaatschappijen gewoon met toestellen vol passagiers opstegen. “Je draait om de hete brij heen, net als alle cultureel correcte mensen in onze progressieve stad”, zei ik, “kern van de zaak is dat jij failliet gaat omdat we zonodig bejaarden moeten redden van corona.” lees meer ►
Onze wanen plaveien de weg naar ons lot, toch kan het geen kwaad om af en toe te psychologiseren. Zomer 1998: met pa en ma bracht ik drie weken door in een bungalow in een vakantiepark aan de Belgische kust. Zes was ik, plaats en tijd herinner ik me zo precies omdat tegelijkertijd het wereldkampioenschap voetbal in Frankrijk plaatsvond. Nederland haalde de halve finale, zelfs op de Vlaamse boulevards wemelde het op wedstrijddagen van de oranjesupporters. lees meer ►
Beeldend kunstenaar Theo van de Vathorst maakt al jarenlang maandelijks een tekening die hij graag publiceert. Deze maand is de titel van zijn tekening: (titelloos) lees meer ►